Usuwanie przebarwień

Przebarwienia skóry (hiperpigmentacje) to plamki lub plamy o intensywnym brązowym kolorze, które mogą być nabyte lub towarzyszyć człowiekowi od urodzenia. Czynnikiem, który decyduje o kolorze skóry, jest naturalny barwnik – melanina. Melanina (barwnik skóry) powstaje w wyspecjalizowanych komórkach –melanocytach. Komórki te znajdują się w naskórku. Melanocytów jest mniej więcej tyle samo u wszystkich ras ludzi, a różne kolory skóry to wynik aktywności tych komórek, nie ich ilości.

Tworzenie melaniny jest uzależnione od wielu różnych czynników. Należą do nich np.:

  • promienie ultrafioletowe (jedna z głównych przyczyn powstawania przebarwień)
  • hormony (estrogeny, hormony tarczycy)
  • ciąża.

Wystąpienie niejednorodnego zabarwienia skóry to wynik:

  • nadmiernej liczby melanocytów w naskórku
  • nadprodukcji melaniny przy prawidłowej liczbie komórek barwnikowych.

Przebarwienia dzielimy na:

  • naskórkowe (kumulacja melaniny w naskórku)
  • skórne (kumulacja melaniny w skórze właściwej)
  • mieszane (skórno-naskórkowe).

Przebarwienia możemy również podzielić na:

  • nabyte (będące wynikiem oddziaływań czynników środowiskowych)
  • wrodzone (uwarunkowane genetycznie, czyli związane z mutacjamiw genach kodujących białka, które biorą udział w procesie melanogenezy).

Najczęściej spotykane przebarwienia to:

  • Piegi (ephelides) – plamki o średnicy mniejszej niż 0,5 cm. Powstają w okolicach skóry najbardziej narażonej na działanie promieni UV. Często występują u rudowłosych osób z jasną karnacją skóry, co wskazuje na ich genetyczne podłoże. Część piegów jest widoczna nawet bez ekspozycji na promienie słoneczne, część ciemnieje pod wpływem promieni UV. W przypadku piegów melanocyty w warstwie podstawnej naskórka nadmiernie się rozrastają, ale ich liczba nie zmienia się.
  • Plamy soczewicowate (lentigines) – plamy o średnicy 0,5–1 cm. Są one wynikiem nie tylko zwiększania się liczby melanocytów w warstwie podstawnej naskórka, ale także występowania w skórze właściwej chromatoforów wypełnionych barwnikiem. Pojawiają się głównie na twarzy, szyi i przedramionach. Wyróżniamy dwa rodzaje plam soczewicowatych: posłoneczne (zwane również starczymi) i potrądzikowe.
  • Ostuda (chloasma, melasma) – to nabyte, przewlekłe przebarwienia na twarzy. Najczęściej występują u kobiet. Lokalizują się one w obrębie czoła, policzków, nosa, górnej wargi, niekiedy w okolicy żuchwy. Najprawdopodobniej główną przyczyną powstawania plam są żeńskie hormony, czasem leki antykoncepcyjne lub ciąża.
  • Melanoza Riehla (melanosis Riehli) – do jej objawów należą plamy barwnikowe siateczkowe o kolorze jasnoczerwonym lub niebieskofioletowym. Występują one często u kobiet w średnim lub starszym wieku na czole, skroniach, policzkach, szyi. Najczęściej kolor plam zmienia się na ciemnoszary lub brunatny. Przyczyną ich powstawania są zazwyczaj kosmetyki zawierające substancje światłoczułe.

Najlepsze efekty uzyskuje się, stosując IPL w leczeniu płytkich przebarwień:

  • piegów
  • plam soczewicowatych
  • przebarwionych brodawek łojotokowych
  • przebarwień polekowych
  • ostudy

Znacznie gorsze rezultaty uzyskujemy w terapii przebarwień powstałych na skutek długo utrzymującego się stanu zapalnego, otarcia naskórka lub skóry.

Należy wiedzieć:

  • Przebarwienia ciemnieją w ciągu kilku godzin po zabiegu. Należy być przygotowanym, że mogą nabrać koloru gorzkiej czekolady.
  • Od następnego dnia rozpoczyna się proces łagodnego złuszczania i trwa około 2 tygodni.
  • Od razu po zabiegu laserowym można nakładać makijaż i maskować przebarwione miejsca.
  • W przypadku bardzo głębokich przebarwień zalecane jest powtarzanie zabiegu co 3–4 tygodnie.
  • Ilość zabiegów ustalana jest indywidualnie; średnio potrzeba 3–5 zabiegów.
  • Zabieg można poprzedzić mikrodermabrazją, co zwiększa skuteczność terapii.
  • Oprócz zabiegów laserowych pacjent powinien stosować kremy rozjaśniające, blokujące proces tyrozynazy, oraz kremy z wysokimi filtrami.
  • Nie należy narażać skóry na promienie słoneczne ani opalać się w solarium.